పొద్దు

మూలా సుబ్రహ్మణ్యం
౧. అద్వైతం
పౌర్ణమి నాడు
పరిపూర్ణతనొందే
రాత్రి ఆత్మ
అమావాస్య నాడు
శూన్యంలోకి
అదృశ్యమౌతుంది
ఏం ఏకత్వాన్ని దర్శించిందో
ఒకేలా ఎగసిపడుతూ
పిచ్చి సముద్రం!

౨. నక్షత్రాల దుఃఖం
ప్రయాణించి ప్రయాణించి
ఒక్క కన్నీటిబొట్టు లోతుల్లోకి
చేరుకుంటాను
మంచుబొట్టు తాకిడికే
ముడుచుకుపోయే
అత్తిపత్తి ఆకుల నిశ్శబ్దం
నాలో ప్రవేశిస్తుంది
రాత్రంతా దుఃఖించే
నదీ నక్షత్రాలూ
నాకిప్పుడు బోధపడుతున్నాయి!
౩. వెదురుపొద — నది
నదితో వెదురుపొద :
పాటకోసం తూట్లుపొడిచేవాళ్ళే తప్ప
నా గురించి పాడేవాళ్ళే లేరు
పక్కన కూచోబెట్టుకుని
చక్కగా పాడతావు
యుగాలుగా
అలుపెరుగక
కొండగాలికి నే పాడే పాట
నిజానికి నువ్వు నేర్పిందే
వెదురుపొదతో నది :
దాహం తీర్చుకుని
కలుషితం చేసేవాళ్ళే తప్ప
గుండె కరిగి పాడుతున్నా
వినే గుండె లేదు
అంగీకారంతో తలూపుతూ
ఆనందంగా వింటావు
నిరంతరం నీ నీడ
నాలో [...]

— కాజ సురేశ్  (surkaja@gmail.com)
ఏ కులము, ఏ మతముర నీది
దుడ్డులెన్నిన్నుయ్ ర నీకు
ఈ చెక్కలు చాలవురా ఓరి తెలుగోడ
యాస బాసల ముక్కలంత
అవసరమా, ఓరి ఎర్రిబాగులోడ

గోచీ వేమనా, ఆడెవ్వడు
మాకు నీతులుచెప్పెటోడా
ఆదికవి మీ గోదాటొడ్డువాడా
మీ పోతన మా రాయల కొలవునుండెటోడా
కాళోజీ!! కాడు వాడు మా సీమపక్కోడు
శ్రీశ్రీ!! హూ వాడు వట్టి ఉత్తరాంధ్రవాడు
‘ఇజాలు’లేని దాశరథిదేమి కవితరా
వాడు మెచ్చిన ఆ ‘ఎఎన్ఆర్’దేమి నటనరా
కృష్ణమూర్తి వేమి ‘జిడ్డు’రాతలురా
మీ ‘సినారె’దేమి బడాయి
ఆడి కంటెముందె మా ‘విశ్వనాథు’డు
‘గ్యానపీట’ నెక్కెనోయి
క్షేత్రయ్య, ఘంటసాల గొంతులు మావొంతు
బద్రాద్రి రామదాసు ఆడి వొంతు
తాళ్లపాక [...]

– ఎం. ఎస్. నాయుడు
ఒక చెట్టు,
మధ్యాన్నం తార్రోడ్డుపై సముద్రపు గాలినో,
నదిలో కలిసే సముద్రపునీటి గాలినో
వెంటబెట్టుకొని నవ్వుతో కూర్చుంది.
ముడతలు లేని కొమ్మలపై వాలని
నక్షత్రాలని, సూర్యుణ్ణి నిద్ర పొమ్మంది.
ఇంతలో, ఎక్కడికీ చేరలేని గడియారపు
సాలిగూడులోంచి ప్రయాణిస్తుంటే,
ఇల్లు ముక్కలైంది.
మునుపటి మొక్కలూనూ.కీటకాలూనూ.
ఎవరి కుబుసమో తోడుకుంటున్న ఇల్లుకాని ఇల్లిది.
దారిలేని చీకటి బిందువులు అభయమివ్వవు.
భయపెట్టే అవిభాగ కపట పదాలే ఆత్మీయులు. నిద్ర ఒద్దులే.
లిప్ స్టిక్ లిపిలో దాగున్న ప్రేమలు తుడుసుకుంటున్నా,
కొన్ని మరకలు అరమరికలు లేకుండా నవ్వుతాయి.
కాగి ఎగిరే వయసే, వికృత హస్తాలతో ఆహ్వానిస్తోంది.
అందుకునే కలల పాదాలపైన ఉరితాళ్ళు.
అంతరించని [...]

-పసునూరు శ్రీధర్ బాబు

దేహంలో ధూపంలా వంకీలు తిరిగే పంచప్రాణాలు
ఆ అరిచేతుల్లో ఏకమై మంచు ఖండాలుగా మారి నను నిమిరినప్పుడు
నేను ఘనీభవించిన అగ్నికీలల పర్వతాన్నయ్యాను-
ఆ రెండు అరిచేతుల్లో పూసిన పుప్పొడిలో
కన్నీటి బిందువునై రాలి
నలుదిక్కులకూ ఎగిరిపోయాను-
ఆ రెండు అరిచేతులూ ఓ సాయం సంధ్య వేళ
నన్ను పావురంలా పొదివి పట్టుకుని అలా గాల్లోకి వదిలినప్పుడు
నేను అస్తమిస్తున్న సూర్యుడిని ముక్కుతో కరచి పట్టుకుని
కాలాన్ని కదలకుండా చేశాను-
కళ్ళల్లో మెత్తగా తడిసే మౌనలిపి
గట్టుతెగి ప్రవహించేది అరిచేతుల్లోంచే
ప్రేమతో నిండుగా నిశ్చలంగా ఉన్న దేహాన్ని తాకి
వలయాలు వలయాలుగా తల్లడిల్లే [...]

- బొల్లోజు బాబా

ఇక్కడ నిను నేను ప్రేమిస్తున్నాను.
పైన్ వనాల చీకట్లలో గాలి స్వేచ్ఛప్రకటించుకొంది.
నీటి అలలపై చందమామ భాస్వరమై వెలుగుతోంది.
అన్నీ ఒకేలా ఉండే రోజులు, ఒకదానినొకటి వెంబడించుకొంటున్నాయి.
పొగమంచు అస్ఫష్ట రూపాలతో నర్తిస్తోంది.
ఓ వెండికొంగ ఎక్కడినుంచో వచ్చి వాలింది
మరొకటి తారలదాకా ఎగురుకొంటో సాగింది.
ఒకోసారి తొందరగా మెలుకువొచ్చేస్తుంది.
నా హృదయం తడిచి దూరంగా సముద్రపుటలలతో ప్రతిధ్వనిస్తోంది.
ఇక్కడే, ఈ ఓడ రేవు లో నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను.
ఇక్కడే నిను నే ప్రేమించాను.
దిగంతాలు నిను దాచేయాలని ప్రయత్నించాయి వృధాగా.
దహించే ఈ శీతగాలుల మధ్య కూడా నేనింకా నిన్ను [...]

స్వాతి:

దిగులు దిగులుగా ఉంటుంది
పాత జ్ఞాపకాల ఈదురుగాలి
ఉండుండి సన్నగా కోస్తుంది.
అంటూ చలిపొద్దుని దుప్పటి ముసుగు తీసి చూపించిన రవి శంకర్ గారూ! మరి వసంతోదయాలు ఎలా ఉంటాయో మీ శైలి లో చెప్తారా! నేటి కాలపు కవిత్వం తీరుతెన్నుల్ని విసుగనుకోకుండా విశ్లేషించగల భూషణ్ గారు వచన కవిత ఒకదాన్ని రాసి ఈ సమ్మేళనానికి మరింత నిండుతనాన్ని ఇవ్వాలి.
తమ్మినేని యదుకుల భూషణ్:
వసంతగీతం

వెచ్చని
వసంతాన్ని
మాటలతో
వ్యర్థం
చేయకు.
కాలువ వెంట
చెక్కగేటు పక్క
వింతరంగు పూలు
కొంత సమయం
కేటాయించు
మహావృక్షాల
ఆకులను,
మొదళ్ళను
కదిలించే
సూర్యస్పర్శను
మంచులో
మెత్త బడిన
పూవుల ఆకుల-
సుగంధాన్ని
మోసుకువచ్చే
మలయపవనాన్ని-
కీర్తించు !!
స్నేహితుడా !
గోడగడియారం
చేతులతో
కరచాలనం
చేయకు
నిగూఢారణ్యాలను
బలిష్టపాదాలతో
కలియతిరుగు
గుహాముఖాల్లో
హర్యక్షరవం
ఎండిన
కొమ్మను
పట్టుకు
వేలాడే
ఎలుగు
పథికుడా!
బలంగా-
జీవించు,
మరణించు.
కొంగపాఠం

చిల్లులు పెట్టే చలిగాలి
కొల్లేరుచేరింది సైబీరియాకొంగ
ఇల్లొకటి [...]