లావానలం
నీటి మడుగుచుట్టూ రెల్లుగడ్డి పహారా
నిర్భయంగా సుడులు రేపుతూ కలల గులకరాళ్ళు
—
దివారాత్రాల రాపిడిలో కళ్ల వెనక రంపపు పొడి
సంధ్య
ప్రవహిస్తున్న లోకాన్ని వ్యధల ఊబిలోంచి అచేతనంగా చూస్తూ
ఆశ
కొడిగట్టిన ఆత్మకు కవిత్వపు కొన ఊపిరులూదుతూ
అక్షరం
—-
ఓదార్చేందుకు ఎవరూలేని మరోచోట
రాత్రంతా బాధను దింపుకోవడానికి అవనతమౌతున్న సూర్యుడు.
యుగాలనుండీ అలానే పడి ఉన్నా
చుక్కల్ని కలిపి ముగ్గు పెట్టే దిక్కులేక
పాడుపడ్డ ఆకాశం.
చావు గీటురాయి మీద తప్ప
జీవితాన్ని విలువకట్టలేని అల్పత్వంతో
కాలంతో బేరాలాడుతూ మనం.
Related Posts
-
దివ్య దీపావళి
Posted on 2011, అక్టోబరు 26
-
చైత్రము కవితాంజలి – 6
Posted on 2011, జూలై 5
-
చైత్రము కవితాంజలి – 5
Posted on 2011, జూలై 5
-
చైత్రము కవితాంజలి -4
Posted on 2011, జూన్ 3
Tags
Share This
యుగాలనుండీ అలానే పడి ఉన్నాచుక్కల్ని కలిపి ముగ్గు పెట్టే దిక్కులేక పాడుపడ్డ ఆకాశం…. ee line chala bagundandi..!!
WOW!!.
Can’t ask for a better start for today!
great expression of thoughts…really good!
ఆపరేషన్ అయ్యాక సుమారు 38 గంటలు మెలకువరాని అత్యవసర చికిత్సాగదిలో ఇలాంటివే కొన్ని దృశ్యాలు కదిలాయి, మెదిలాయి. కొన్ని అక్షరాలు నన్ను తమచేతుల్లో ఎత్తుకొని బాధాతప్త శరీరాన్ని లాలించాయి.
ఈ అనుభవాన్ని గుర్తు చేసింది మీ కవిత.
అభినందనలు