వెన్నెల మేనా..

సందె వేళ –

నే సిగ కట్టి, నువ్ చిట్టిచేమంతుల చెండు చుట్టి

మొగలేఱు అద్దంలో మనం – మురుసుకుంటూంటే..

ఫక్కుమన్న చుక్కల భరతం పట్టాలని – పరుగులు తీసే కోడెగాళ్ళం.

ఒకరి చేతుల మీద ఒకరంగా

జంట పిట్టలకు మల్లే.. గాల్లో తేలుతూ

పిల్లపక్షులకు ఈత నేర్పాల్సిన ఈడుగాళ్ళం

కన్రెప్ప పాటే జీవితం.

కలసి పంచుకునే సంతోషాలే – శాశ్వతం.

నలుపు తెలుపు ‘కల’నేత వస్త్రాలు ధరించిన దేహాలం మనం.

చీకటి చీలినప్పుడో..వెలుగు విరిగినప్పుడో..

ఎవరికి వారం ఒకరొకరంగా విడిపోవాల్సిన వాళ్ళం.

మనకంతా తెలుసు జీవన సారం.  ఔనా?

మరి ఈ కాసిన్ని క్షణాలకే

తూర్పుకి తలపెట్టుకుని నువ్వూ, పడమరకి ముఖం తిప్పుకుని నేనూ..

ఇలా శతృశిలలకు మల్లే బ్రతుకుతున్నామెందుకనీ?

ఏమో, ఇపుడెందుకులే ఆ సంగతులూ..

పండగపూట అనుకోడాల్నూ !

ఒట్టు.

ఈ చలి కాలం నుంచైనా మనం.. సరికొత్త జంటలౌదాం.

పుష్యంలో రాలే నిశాపుష్పాల తడుద్దాం.

సంకురాతిరి సాక్షిగా –

పూటకో వెన్నెల పక్క

ఇంటెనక జొన్నమొక్క పక్క

కొండ మీద తళుక్కుమన్న వెండి చుక్క

నీ నవ్వే-

నా వలపు వాకిట బంతి పూ రెక్క.

కాలమొక కలం. ఆకాశాని కేది అంతం!

మనమధ్య మంచు తెరలు మాసాక, ఇక కథంతా సుఖాంతం.

ఇలా క్షణం క్షణం జీవితం  –  సంక్రాంతి సంబరం.