-అభిశప్తుడు
మొదటి అడుగు: భూమి కమ్ముకున్న అదృశ్య ప్రణవాన్ని అరచేతి దోనెలతో పోస్తానన్నావు
ప్రణయాణువులతో పిగిలిపోతున్న కాగితప్పొట్లాంలో కాస్తయినా ఖాళీలేదు మనోప్రస్తారం నుంచి మరే ప్రసారం వీలుకాదు
ఈదురుగాలుల్ని ఉడికించిన గడ్డిపోచ నేను రికామీ తెమ్మెరై వంచిన, వంచించిన నీ నవ్వు
రెండో అడుగు: ఆకాశం కంటిరెక్కలకి కట్టాను కంకరరాళ్ళు ఐనా లోన ఎండమావుల్ని రద్దు చేసే ఏకాగ్రత నా కంటని రోగం! రంగు చివికిన ఇనుపరజను తుప్పని నువ్వు తర్కమంటూ నేను-
కంటి తెరలు కదలకుండా బలవంతాన కుట్టాను కానీ, నా ఉల్కల్ని కప్పే స్థిరత్వం నాకు సోకని జాడ్యం సాగిలపడ్డ పొగడపూలు ఆధ్యాత్మికమని నువ్వు తాదాత్మ్యమని నేను- ఒకే నాణేనికి బొమ్మా బొరుసులం కదా నేను అవిశ్వాసిననడం అర్థ సత్యం
మూడో అడుగు: పాతాళం అది రేపటిలా పొంచిన భవం కాదు రోమాల్ని నిక్కించిన భ్రాంతీ కాదు
అది ఆదిమగర్భంలో నాదాంకురమై కెవ్వుమన్న నీ స్వరం కాదు లుంగలు చుట్టుకునే పాదం లేదు పారవశ్యంలేక పాలిన పదం లేదు ఒంటరి మాళిగలో గరుకు గోడలు మింగే నీ పాటలానూ లేదు
అది వెన్నెల్ని దిగవిడిచేస్తూ దిసమొలయ్యే నిండుచంద్రుడి నిర్లజ్జలాంటి నీ చూపు కాదు గాలం అంచున ఎరలేదు తాడు కొసన అసలు ఉచ్చేలేదు కాటుక అంచుల కొలనులో కోణంగిలా కదిలే నీ కంటిపాపలానూ లేదు
తలను తాటించి భుజాలు కదలించి మేను మొదలు కుదిపించి ఆత్మ మెడలు వంచి జన్మ తరింపించే స్పర్శ లేనేలేదు
ఊదా వలయాల మీద తారాడే కాంతినీడ
లెక్కతేలని తరంగాలని ఒడిసిపట్టే రజోవల అది ఓ అస్పృశ్య స్పర్శ! ఉప్పిరిసిన వెన్నుకి ఒగర్చే గుర్రాల శ్వాస
మొగలి రేకుల మీద నఖరేఖల నిట్టూర్పు
లావా సెగల తలవని స్పర్శకి హిమనగం జార్చే పైట
ఆత్రాల ఊడలవైపు నేల సాచే చేయి
మబ్బుకండెకి వడికే మెరుపుదారంలా స్పృహలాంటి స్పర్శ!
ఏకాగ్రతలంటించి స్థిరత్వాలు సోకించి రుజాగ్రస్తుడ్ని చేసిన అంటు
భూమ్యాకాశాలకు వెలిగా రస పాతాళానికి అణిచేసిన అస్పర్శ!
పునర్జన్మో, పునరపి మరణమో తేలని పుల'కల'లోకి కళ్ళుమూసిన మాయ-
** ** **
*రేకీ attunementకి ఎంతమాత్రం తగని నన్ను బలవంతాన
ఒప్పించి, గెలిచి ఓడిన గురుదేవికి-
6 Responses to నిర్మోహ వామనం