అద్వైతం

మూలా సుబ్రహ్మణ్యం

౧. అద్వైతం
పౌర్ణమి నాడు
పరిపూర్ణతనొందే
రాత్రి ఆత్మ

అమావాస్య నాడు
శూన్యంలోకి
అదృశ్యమౌతుంది

ఏం ఏకత్వాన్ని దర్శించిందో
ఒకేలా ఎగసిపడుతూ
పిచ్చి సముద్రం!

ప్రయాణించి ప్రయాణించి
ఒక్క కన్నీటిబొట్టు లోతుల్లోకి
చేరుకుంటాను

మంచుబొట్టు తాకిడికే
ముడుచుకుపోయే
అత్తిపత్తి ఆకుల నిశ్శబ్దం
నాలో ప్రవేశిస్తుంది

రాత్రంతా దుఃఖించే
నదీ నక్షత్రాలూ
నాకిప్పుడు బోధపడుతున్నాయి!

పాటకోసం తూట్లుపొడిచేవాళ్ళే తప్ప
నా గురించి పాడేవాళ్ళే లేరు
పక్కన కూచోబెట్టుకుని
చక్కగా పాడతావు

యుగాలుగా
అలుపెరుగక

కొండగాలికి నే పాడే పాట
నిజానికి నువ్వు నేర్పిందే

దాహం తీర్చుకుని
కలుషితం చేసేవాళ్ళే తప్ప
గుండె కరిగి పాడుతున్నా
వినే గుండె లేదు

అంగీకారంతో తలూపుతూ
ఆనందంగా వింటావు

నిరంతరం నీ నీడ
నాలో ప్రతిఫలిస్తుంది

మనల్ని బంధించిన పాట కోసమే
మనిద్దరం

ప్రపంచంతో
పనేమిటీ?

మేఘం కార్చిన
రెండు కన్నీటి బొట్లు
భూమి తన గుండెల్లో
దాచుకుంది

తనని తాను
వెతుక్కునే ప్రయత్నంలో
లోతుల్లోని తడిని
తాక గలిగింది చెట్టు

చిరునవ్వు నవ్వుతూ
చెట్టుకి పూసాయి
రెండు కన్నీటి పూలు!