మగ దీపం

— ఎం. ఎస్. నాయుడు

ఒక చెట్టు,

మధ్యాన్నం తార్రోడ్డుపై సముద్రపు గాలినో,

నదిలో కలిసే సముద్రపునీటి గాలినో

వెంటబెట్టుకొని నవ్వుతో కూర్చుంది.

ముడతలు లేని కొమ్మలపై వాలని
నక్షత్రాలని, సూర్యుణ్ణి నిద్ర పొమ్మంది.

ఇంతలో, ఎక్కడికీ చేరలేని గడియారపు
సాలిగూడులోంచి ప్రయాణిస్తుంటే,

ఇల్లు ముక్కలైంది.

మునుపటి మొక్కలూనూ.కీటకాలూనూ.

ఎవరి కుబుసమో తోడుకుంటున్న ఇల్లుకాని ఇల్లిది.

దారిలేని చీకటి బిందువులు అభయమివ్వవు.

భయపెట్టే అవిభాగ కపట పదాలే ఆత్మీయులు. నిద్ర ఒద్దులే.

లిప్ స్టిక్ లిపిలో దాగున్న ప్రేమలు తుడుసుకుంటున్నా,

కొన్ని మరకలు అరమరికలు లేకుండా నవ్వుతాయి.

కాగి ఎగిరే వయసే, వికృత హస్తాలతో ఆహ్వానిస్తోంది.

అందుకునే కలల పాదాలపైన ఉరితాళ్ళు.

అంతరించని పగటి ప్రగతి పులివేషాలు.

స్మరణార్ధుల సమాధుల్లో ఉండకే,

అంత్యక్రియలు లేవు వాటికి.

చీలిన కంటిపాపల్లో బొడ్డులేని కన్నీళ్ళు.

నర్తించు మూస మనుగడలో అని

చెట్టు లోపలి రాత్రి

ఒక మధ్యాన్నపు గాలిని ఎగరగొట్టింది.