An Apology of a Telugu fa(lu)natic

(కొడవటిగంటి రోహిణీప్రసాద్ గారు “ఈ తరానికి ప్రశ్నలు” సంధించిన దరిమిలా తెలుగు భాష మనుగడ గురించి ఆసక్తికరమైన చర్చ జరిగింది. ఆ వ్యాసంపై వచ్చిన కొన్ని స్పందనలపై భైరవభట్ల కామేశ్వర రావు గారి ప్రతిస్పందన ఇది. -సం.)

– భైరవభట్ల కామేశ్వర రావు

Dear Telugu readers who cannot read this letter or who cannot understand all the words in this letter, please don’t feel bad about it (in fact you have to be proud!). The fault is not yours, but mine. It is my fault of sticking to the same old rotten stinking language instead of writing it completely in English, or upgrading myself to the current Telugu language that can be understood by everyone. It is my disability. So please pardon me. In fact this letter is precisely to do this. To seek a public apology from you and those who are aspiring to embrace the change like you. Please.. please excuse me.
You may opt out of reading this further.

పాఠకులారా,

నేను తప్పు చేసాను. తప్పుడు ఆలోచనలు చేసాను. తప్పుడు ప్రచారం చెయ్యడానికి ప్రయత్నించాను. అందికే ఇప్పుడిలా అందరినీ క్షమాపణ వేడుకొంటున్నాను. దాసుని తప్పులు దండంతో సరి. మీకందరికీ కోటికోటి దండాలు. నన్ను క్షమించేయండి.

భాషంటే కేవలం వ్యక్తీకరణ సాధనమని, it is just a tool for communication అనీ, అంతకుమించి మరేదీ కాదనీ తెలుసుకోలేక తప్పుచేసాను. భాషకీ ఒక చరిత్ర ఉంటుందనీ, దానికొక సంస్కృతి ఉంటుందనీ, వాటి అవసరం ఆ భాష మాట్లాడేవాళ్ళకి ఉంటుందనీ భ్రమపడి తప్పుచేసాను. కేవలం ఒక ఏభై సంవత్సరాల ముందు వెలువడిన రచనల్లోని భాషని ఈ కాలపు చదువుకున్న తెలుగువాడు అర్థం చేసుకోలేకపోవడం నామోషీ అని పొరబడ్డాను. మనకు కూడు పెట్టే భాషలో, విస్తృతంగా ప్రచారమయ్యే సాహిత్యాన్ని చదవకపోవడమే అతి పెద్ద నామోషి అని నేను గ్రహించలేకపోయాను. దానికి నన్ను క్షమించండి.

అమ్మమ్మా తాతయ్యలు వాళ్ళ మనవలు మనవరాళ్ళతో “కమ్యూనికేట్” చెయ్యాలని ఆత్రపడతారనీ, వాళ్ళ ఆర్తిని పట్టించుకొనే బాధ్యత మనవలు మనవరాళ్ళకీ ఉందనీ అపోహపడ్డాను. అమ్మమ్మలూ తాతయ్యలూ పాతకంపు కొట్టే ముసలిపీనుగలనీ, వాళ్ళని పట్టించుకుంటూ కూర్చుంటే మనం ముందుకు సాగలేమనీ తెలుసుకోలేక తప్పుచేసాను. నన్ను క్షమించండి.

వారసత్వంగా పిల్లలకు కావలసింది డబ్బూ దస్కమే తప్ప మరేవీ కాదన్న కటిక నిజాన్ని కళ్ళుండీ చూడలేకపోయాను. “సంపద” అంటే మనిషి భౌతిక అవసరాలని తీర్చే ఆర్థిక విలువ కలిగిన ధనమూ ఇతరత్రా నగలూ నట్రే తప్ప, సాహిత్యమూ భాషా సంస్కృతీ, సంపద కాదన్న అతి చిన్న విషయాన్ని గ్రహించలేని మందబుద్ధినయ్యాను. దీనికీ నన్ను క్షమించెయ్యండి.

భాష మార్పుచెందుతూనే ఉంటుందని తెలిసినా, ఆ జరిగే మార్పు ప్రజల వల్లనే (అంటే మనందరి వల్లనే) జరుగుతుందని అనుకున్నాను. అంచేత ఆ మార్పుని నిర్దేశించగల శక్తి ప్రజలకుందని నమ్మాను. ఈ మార్పుకి కారణం “ప్రకృతి” అనీ, దానిమీద మనకి ఏ విధమైన అజమాయిషీ లేదనీ, చట్టం తనపని తాను చేసుకుపోయినట్టే అదికూడా తనపని తను చేసుకొనిపోతుందనీ, మనం చేవచచ్చిన చవటల్లా దానితోపాటు సాగిపోవడమే తప్ప మరేమీ చెయ్యలేమనీ నేను తెలుసుకోలేకపోయాను. తప్పు చేసాను. నన్ను క్షమించండి.

మారుతున్న భాష తన రచనలని (సాహిత్య, సాహిత్యేతర రచనలన్నీనూ) తానే సృష్టించుకోగలదనీ, ఒకవేళ అంతగా అవసరమైతే ఆ రచనలేవో మరొకరు మనకి సృష్టించిపెడితే వాటిని డబ్బిచ్చి కొనుక్కొని చదువుతామనీ గ్రహించలేకపోయాను. మన వెనకతరం రచనలు మనకు అనవసరమనీ, ఒకవేళ అంతగా అవసరం అనుకుంటే మరో భాషవాడు మన పాతభాష నేర్చుకొని అవి మనకి వచ్చిన భాషలోకి అనువదిస్తాడనీ, అప్పుడే అవి మనకి అవసరమవుతాయనీ, అప్పుడు అలా అనువదించిన వాటిని హాయిగా డబ్బిచ్చి కొనుక్కొని చదువుకోవచ్చుననీ తెలుసుకొనే సామర్థ్యం నా చిన్ని మెదడుకి లేకపోయింది. దానికీ నన్ను క్షమించండి.

చదువుకున్నోళ్ళ భాష చదువుకోనోళ్ళ భాషకి మరీ దూరమైపోతోందేమో, వాళ్ళ మధ్య ఇదికూడా అంతరాలకి దారితీస్తుందేమోననీ భయపడ్డాను. అంచేత చదువుకున్న గొప్పోళ్ళు ప్రజలందరికీ తెలిసిన తెలుగుభాషకి దూరం కాకూడదనీ, అదే ప్రజాతంత్రీకరణ అనీ అనుకున్నాను. కాని చదువుకోని వాళ్ళని (లేదా చదువుకున్న పేదోళ్ళని) కూడా, వాళ్ళకొచ్చిన భాషకి దూరం చేసి, చదువుకున్నోళ్ళకి వచ్చిన వేరే భాషని మాత్రమే నేర్పించడం అసలైన ప్రజాతంత్రీకరణ అని అర్థం చేసుకోలేకపోయాను. తప్పే మరి! క్షమించండి.

తిండిపెట్టని భాష మనకి అక్కరలేదు. తిండిపెట్టే భాషొక్కటే మనకి కావాలి. అంచేత తిండిపెట్టని భాష ఎంత మనదైనా, దాన్ని తిండిపెట్టే భాషకి బానిసని చేస్తే తప్పేంటి? అసలు తిండిపెట్టని భాష ఉంటే ఏంటి, ఊడితే ఏంటి? ఈ మాత్రం కూడా ఆలోచించలేకపోయాను. ఏఁ, మన భాషనే తిండిపెట్టే భాషగా ఎందుకు చెయ్యకూడదూ అని వెఱ్ఱిమొఱ్ఱి అభిప్రాయాలు వ్యక్తం చేసాను. తప్పే. మళ్ళీ క్షమించేయండి.

పైనున్న బెంగాలీవాళ్ళనీ కిందనున్న తమిళులనీ పక్కనున్న మళయాళం వాళ్ళనీ చూసి వారి భాషాభిమానానికి ఆశ్చర్యపోయాను. ఎందుకు వాళ్ళంతగా వాళ్ళ భాషని ప్రేమిస్తున్నారో తెలియక తికమకపడ్డాను. అయినా మురిసిపోయాను. వాళ్ళనుంచైనా మనం నేర్చుకోలేమా అని ఆశపడ్డాను. కానీ వాళ్ళది భాషా దురభిమానమనీ, అది వాళ్ళ మానసిక రోగమనీ, వాళ్ళని చూసి మురిసిపోవడం వాళ్ళనుంచి నేర్చుకోమనడం నేను చేస్తున్న పెద్ద ద్రోహమనీ, నాదికూడా దురభిమానమే అనీ అర్థం చేసుకోలేకపోయాను. నన్ను క్షమించండి.

ఈ కాలపు కృష్ణభగవానులు, “నువ్వేమీ చెయ్యలేవు. ఈ మార్పు జరిగి తీరుతుంది. నువ్వు యుద్ధం చేసి ప్రయోజనవేమీ లేదు. అంచేత నీ ప్రయత్నాన్ని విరమించుకో, నీ ఉత్సాహాన్ని చల్లార్చుకో, నీ ఆలోచనలని మార్చుకో” అని ఎంతగా గీతాబోధ చేసినా వినలేదు. విషాదం ఆవరించిన అర్జునుడికున్నపాటి తెలివైనా నాకు లేకపోయింది, అస్త్ర సన్యాసం చెయ్యడానికి. మనసు ఊరుకోక ఉద్రేకపడింది. ఆ ఉద్రేకంలో ఏవో అవాకులూ చెవాకులూ పేలుంటాను. నన్ను క్షమించండి.

అన్నట్టు అసలు విషయం. ఇదంతా నన్ను నేను ప్రమోట్ చేసుకోడానికీ, నా ఆభిజాత్యాన్ని ప్రదర్శించడానికీ, తద్వారా అఖండ కీర్తిప్రతిష్ఠలు సంపాదించెయ్యడానికీ, ప్రభుత్వం వారు తెలుగు భాషాభివృద్ధికోసం ఇచ్చే కోట్ల రూపాయల్లో అధికవాటా కొట్టేయడానికీ చేసానన్న రహస్యం కూడా నాకు తెలీలేదు. తద్వారా మిమ్మల్నందరినీ మోసం చెయ్యడమే కాకుండా నన్ను నేను కూడా మోసం చేసుకున్నాను. నన్ను మనసారా క్షమించండి.

ఇకపై నేనూ నాలాంటి కొందరూ సగం కాలిన శవం వాసన కొట్టే పాత తెలుగు భాషా సాహిత్యాల గురించి ఎక్కడైనా మాట్లాడితే మమ్మల్ని పెద్ద మనసుతో క్షమించేయండి. ముక్కుమూసుకొని మీదారిని మీరు దూరంగా వెళ్ళిపోండి.

నా మనసు కుక్కతోక లాంటిది. అంచేత ఇంత జరిగీ ఇంతగా కనువిప్పయిన తర్వాత కూడా మళ్ళీ నేను ‘తెలుగుభాష మరుగున పడుతుందేమో, మనకి తెలీనంతగా మారిపోతుందేమో, జరుగుతున్న మార్పువల్ల మనం మనం కాకుండా పోతామేమో’ లాంటి భయమూ బాధా ఎప్పుడైనా ఎక్కడైనా వ్యక్తం చెయ్యవచ్చు. దయచేసి దాన్ని మీరు పట్టించుకోవద్దు. దానిక్కూడా ముందుగానే యిప్పుడు నన్ను క్షమించెయ్యండి.

దయచేసి, దయచేసి, దయచేసి క్షమించండి.

సెలవు.