చదరంగం

-ఒరెమూనా

జీవితం ఎప్పుడూ ఇంతే,

ఒక కిటికీలో మోయలేని విషాదం

ఒక కిటికీలో భరించలేని ఆనందం.

..

మరో ఉదయం అస్తమించింది,

రాతిరి చీకటిని తలుచుకుంటూ

కన్నీటి ప్రవాహం సాక్షిగా,

యద రోదన సాక్షిగా,

నిరాశ, నిస్పృహ, నిర్లిప్త,

నిజ శరీర సాక్షిగా

మరో ఉదయం అస్తమించింది.

రాతిరి చీకటిని తలుచుకుంటూ.

తుఫానులో కలిసిపొయిన వారి జ్ఞాపకాల సాక్షిగా,

విరిగిన తెరచాప, మరుగయిన నీరాహారాల సాక్షిగా,

అనుచరులందరి అయోమయ చూపుల సాక్షిగా,

ఓటమిని గుర్తుచేస్తున్న సముద్రం సాక్షిగా,

మరో ఉదయం అస్తమించింది.

రాతిరి చీకటిని తలచుకుంటూ.

మరో ఉదయాగమనం,

రాతిరి పరిమళాలతో

నవ్వుల జల్లుల సాక్షిగా,

యద కేరింతల సాక్షిగా,

ఆనంద, మాధుర్య, సగర్వ,

సమ్మోహ స్వ శరీర సాక్షిగా

మరో ఉదయాగమనం,

రాతిరి పరిమళాలతో

కోమలి చెవిలో గుసగుసలాడుతుండగా,

దేవదూత రెండు కొత్త రెక్కలు తొడుగుతుండగా,

సూర్యుడు పంపిన ఏడు గుర్రాలు వేచిచూస్తుండగా,

వర్షం వెలసిన అందమైన అడవి పిలుస్తుండగా,

మరో ఉదయాగమనం.

రాతిరి పరిమళాలతో.

జీవితం ఎప్పుడూ ఇంతే,

ఒక కిటికీలో మోయలేని విషాదం

ఒక కిటికీలో భరించలేని ఆనందం.

————————-

This entry was posted in కవిత్వం and tagged . Bookmark the permalink.

17 Responses to చదరంగం

Comments are closed.