నా వేసవి విశేషాలు

“జీవన వేగం లో కాలం తో పాటు పరిగెడుతూనే, కాస్త తీరిక దొరగ్గానే మనసు తోట లో అనుభూతుల పూలు రాలిపోకుండా నా పూల సజ్జ లో నింపుకుని తెలుగింటి ముంగిట తోరణాలు కడదామని మాలలల్లుతూ ఉంటాను” అనే స్వాతికుమారి బ్లాగు కల్హార ఫోటోల పూలతో కనువిందు చేసే కవితల తోట. స్వాతికుమారి ఈసారి తన వేసవిజ్ఞాపకాలు మీతో పంచుకుంటున్నారు:

————-

చూస్తుండగానే వేసవి మళ్ళీ వచ్చేసింది.

నవ వసంతం చైత్రానికి మావి చిగురు తాంబూలం అందించి
తానున్నంత సేపూ కోకిలమ్మ తో కబుర్ల కచేరీ చేయించి
కొద్దిగా ఎండ చురుక్కుమనగానే గుబురు వేపాకుల పందిరి వేసి
సాయంత్రమవుతుంటే మలయ సమీరాల వింజామరలు వీచి
మాపటి వేళ మరుమల్లె సుగంధాల అత్తరు నిద్రని కానుకిచ్చి
ఇలా మనకి వేసవి ని వదిలి వెళ్ళబోతుంది.

వైశాఖమంటే మండే ఎండలు, చల్లని నీళ్ళు.
పల్లెటూళ్ళలో కొత్తావకాయ పచ్చళ్ళు,తాటాకు పందిళ్ళు, పెళ్ళి సందళ్ళు.
పిల్లలకైతే వేసవి సెలవలు, అమ్మమ్మల వూళ్ళు, కొత్త ఆటలు, స్నేహాలు.
ఎండల్లో ఆడొద్దని, వడదెబ్బని అమ్మ చెప్తే అది తమని మోసం చెయ్యటానికి
చెప్పే అబద్ధమని గట్టి నమ్మకం తో రెట్టించిన ఉత్సాహం తో వీధుల్లోకి
పరుగులు.

ఇక సిటీల్లో ఐతే సమ్మర్ కాంప్ లు, ఎగ్జిబిషన్ లు.
మొత్తం మీద చివరికి ఏ మార్పూ లేనిది మాత్రం కంప్యూటర్ పక్షులకి
ప్రాజెక్ట్ లూ, చావు గీతలు( deadline లు లెండి) వీటిల్లో ఏం తేడా లేదు.
బాధ్యత పెరిగేది మాత్రం ఎంట్రన్సు సెట్లు రాసే నిమ్మిత్తం తెగ రుద్దబడే
రేపటి పౌరుల మీదే.

నా మటుకు నాకు కొన్నేళ్ళ క్రితం వరకు(ఉద్యోగమూ, వివాహమూ కాకముందనమాట)
ఎండాకాలం అంటే మనసు నిండే కాలం.
సరికొత్త ప్రేమ లో ఒక రోజు విరహం తరువాత ప్రియ సఖి ని కలవబోయే చెలికాడి
మనః స్థితి లా ఉండేది సంవత్సరాంత పరిక్షలు రాస్తున్నన్ని రోజులూ. ఆఖరి
పరిక్ష పూర్తయిన మరుక్షణం ఆఘ మేఘాలు, వురుకులు పరుగులు ఈ రెంటిలొ ఏది
ముందైతే దాని మీద సర్వోత్తమ గ్రంధాలయానికో, ఇంట్లోని పుస్తకాల అరకో
చేరేవరకి స్థిమితం దొరకదు. విజయవాడ లో ఉన్న కారణం గా ప్రతీ ఆంగ్ల
సంవత్సరాది కి పుస్తక ప్రదర్శన లో కొన్న పుస్తకాలన్నీ
తమ మౌన తపో భంగం కోసం ట్రంకు పెట్టె లో ఎదురు చూస్తూ ఉండేవి మరి.

కొత్తవాసన తో పొందికగా పేజీ ల అమరిక లో సర్దుకుని కూర్చున్న పుస్తకాన్ని
మొదటిసారి తెరిచి చూసే ఆనందానికి సాటేది. ముందుగా కొన్ని రోజులు గుబురు
మీసాల గురజాడ తాత మాటలన్ని విని పెద్దాయన్ని పంపించెయ్యగానే ఏ కొంటె
రామలింగడొ, బీర్బలో ఎక్కడ తెలివిగా మాటనేస్తారో అని వాళ్ళ కధలోసారి
ఆలకించి కొద్దిగా నిద్ర లోకి జారుకుంటే ఒక గబ్బిలపు కవితా రొద తో మళ్ళీ
అక్షరాల మెలకువ.

పెద్దన పెద్దరికాన్ని చూసి కొద్దిగా బిడియ పడినా, యండమూరి కాల్పనికాన్ని
తీవ్రంగా ఆరాధించినా, చలం కలం ధాటి కి అయోమయపడినా, శ్రిశ్రీ ని తిలక్ ని
పుస్తక స్నేహితులు గా పొందినా దీనంతటికీ కారణం తను చిరిగిన చొక్కా
వేసుకున్నా నేను కోరిన పుసకాన్ని కొనిచ్చి “నహి జ్ఞానేన సదృశం పవిత్రమిహ
విద్యతే” అని చెప్పిన నాన్న చలవే.

–స్వాతికుమారి (http://swathikumari.wordpress.com)